TITANIC+informacje

//Titanic// był jednym z trzech liniowców [|typu Olympic]. Miał dwie siostrzane jednostki: [|Olympic] i [|Gigantic] (nazwa trzeciego została po katastrofie //Titanica// zmieniona na mniej pretensjonalną – [|Britannic]). Pierwsze plany budowy powstały wiosną 1907 roku. [|Bruce Ismay], dyrektor kompanii White Star Line oraz William James Pirrie, dyrektor stoczni [|Harland and Wolff] podjęli decyzję o budowie trzech statków, z których każdy miałby mieć 45 000 [|BRT]. Ich silniki miały pozwolić na rozwinięcie prędkości 24 węzłów (44,4 km/h). Szczegółowe koncepcje budowy nowych liniowców zaprojektowali architekci [|Alexander Carlisle], [|Thomas Andrews] i [|Edward Wilding]. Priorytetem dla budowniczych było zbudowanie statku, znacznie przewyższającego konstrukcje konkurencji. Pogodzono się z brakiem możliwości dotrzymania pola w dziedzinie prędkości - w tym czasie konkurencyjna linia [|Cunard] miała dwa najbardziej luksusowe, a przy tym i najszybsze statki świata - [|Lusitanię] i [|Mauretanię]. Jednostki [|White Star Line] miały być jednak dłuższe o ok. 100 stóp (30,5 m) od statków konkurencji i oferować luksus, jakiego na [|północnym Atlantyku] nikt dotąd nie widział. [|Stępkę] pod //Titanica// położono 31 marca 1909. Montaż kadłuba zakończył się w kwietniu następnego roku. W dokumentacji [|stoczni] statek otrzymał numer 401. Nad konstrukcją i poszyciem kadłuba pracowało naraz ponad trzy tysiące robotników. Korpus //Titanica// oraz płyty poszycia wykonano ze [|stali] miękkiej. Niektóre z nich miały rozmiar 1,8 x 10,4 metra. Ich grubość wahała się w granicach 19 – 22 milimetrów. Poszczególne elementy konstrukcji kadłuba łączone były [|nitami]. [|Thomas Andrews] – projektant //Titanica// – powiedział: //Potrzeba trzech milionów nitów i wiele potu, żeby zbudować taki piękny statek// [|[1]]. Pod koniec 1910 roku ukończono poszycie kadłuba, a termin wodowania ustalono na 31 maja 1911. Tej uroczystości nie towarzyszyły specjalne okoliczności, jak rozbijanie butelki szampana o burtę [|[2]]. Po zwodowaniu flotylla holowników wciągnęła częściowo ukończony statek do suchego doku. Tam miano zainstalować maszyny, dokończyć nadbudówkę, wyposażenie wnętrz i zamontować wszystkie cztery kominy. Docelowy termin ukończenia budowy (10 miesięcy) nie został dotrzymany, ze względu na konieczność przerzucania fachowców do naprawy innych jednostek [|White Star Line]. Wszystkie ulepszenia, jakie wprowadzono na [|bliźniaczym statku] //Titanica//, natychmiast wprowadzano do nowo powstającej jednostki. Dziewiczy rejs statku zaplanowano więc na luty 1912. Termin nie został dotrzymany ze względu na kolejne awarie bliźniaczego statku. Ostateczne poprawki na //Titanicu// ukończono na niecałe dwa tygodnie przed jego dziewiczym rejsem, mającym się rozpocząć 10 kwietnia 1912. Jedna z tych poprawek w widoczny sposób zmieniła zewnętrzny wygląd statku. Pasażerowie oddanego do użytku rok wcześniej Olympica żalili się właścicielom statku, że kiedy morze jest wzburzone, woda rozcinana przez dziób chlapie na pokład A. Dlatego też budowniczowie przy wykańczaniu nowego statku zdecydowali się na pokrycie dwóch piątych długości pokładu stalową przesłoną. Nie obyło się bez tragedii przy wodowaniu statku – część robotników miała za zadanie pilnować, czy pochylnia, po której ślizga się statek, nie jest zanieczyszczona, część odpowiadała za usunięcie belek, które początkowo zapobiegały zsuwaniu się statku. Jedna z wybitych belek zmiażdżyła nogę jednemu z robotników stoczni, który mimo szybkiej pomocy wkrótce potem zmarł [|[3]].

Jeszcze przed wypłynięciem doszło do nieoczekiwanych zmian w załodze statku. Z pozycji tzw. "chiefa" (czyli najwyższego rangą oficera) został zdegradowany oficer [|William Murdoch], jego pozycję zajął rekomendowany przez kapitana Smitha oficer [|Wilde]. Te przetasowania spowodowały niejasny podział obowiązków, skutkujący chociażby tym, że marynarze z bocianiego gniazda nie mieli do dyspozycji nawet lornetki. Zabrał ją do kajuty drugi oficer David Blair [|[6]], który gdy został w trybie pilnym przeniesiony na równorzędne stanowisko na innym statku [|[7]] w zamieszaniu zapomniał zwrócić sprzęt. Jego kajuta pozostała zaś zamknięta aż do katastrofy. Nie było również na pokładzie najsłynniejszego wówczas radiotelegrafisty na świecie – [|Jacka Binnsa] – który zasłynął niesamowitym hartem ducha, gdy w 1906 roku jako telegrafista koordynował działania ratownicze wokół innego statku White Star Line – [|Republica]. Wówczas prawie wszyscy zostali uratowani, a Binns zyskał międzynarodową sławę. Miał objąć posadę radiotelegrafisty nowego statku White Star Line, jednak w obliczu konieczności szybkiego podjęcia pracy w Ameryce, wypłynął kilka dni wcześniej statkiem //Minnesota//. Długotrwałe strajki węglowe w Wielkiej Brytanii na początku 1912 spowodowały, że niektóre rejsy statków [|White Star Line] zostały odwołane, by nie opóźniać wypłynięcia //Titanica//. Statek został ostatecznie zaopatrzony w pełny zapas węgla, a ludzie, którzy mieli wykupione bilety na jednostki przymusowo cumujące, otrzymali darmowe bilety na //Titanica//. Dzień przed wypłynięciem w dziewiczy rejs w piątej kotłowni //Titanica// tuż przy grodzi wodoszczelnej zapalił się z nieznanych przyczyn skład węgla. Ogień udało się opanować, lecz uszkodził on gródź wodoszczelną, którą potem zasmarowano olejem i przykryto. Wiadomość tę trzymano w ścisłej tajemnicy przed pasażerami z obawy przed ich utratą. Podczas tonięcia osłabiona gródź pękła na skutek napierania olbrzymich mas wody i spowodowała szybsze zatonięcie statku. Titanic wypływa w dalszy rejs po uniknięciu kolizji ze statkiem "New York" (z lewej) Punktualnie w południe 10 kwietnia 1912 długi i głęboki ryk syren //Titanica// dał znać, że nadszedł czas wypłynięcia. Był to znak dla holowników, by stanęły w [|dryf]. Wydano rozkaz "Cała naprzód!", a gdy trzy potężne śruby zaczęły się obracać, //Titanic// z wolna ruszył. Wypłynięcie statku nie przebiegało bez problemów – o mało nie doszło do zderzenia z mniejszym statkiem "New York", który oderwał się od lin cumujących porwany ssącym [|kilwaterem] nowej jednostki "White Star Line". Przerwa, jaką spowodował ten incydent, trwała godzinę i została wykorzystana na błyskawiczną inspekcję statku. Część pasażerów potraktowała to wydarzenie jako zły omen i wysiadła w porcie w [|Queenstown]. Ta decyzja – jak się okazało – prawdopodobnie uratowała im życie. Innym "złym omenem" był wygłup jednego z palaczy – wychylił się on przez będący atrapą czwarty komin statku, cały umorusany w pyle. Wywołało to przerażenie u niektórych pasażerów, którzy również woleli wysiąść w porcie w Queenstown. Kolejne etapy rejsu przebiegały bezproblemowo. Z [|Southampton] //Titanic// wziął kurs na [|Cherbourg] we Francji, skąd zabrał na pokład około 150 pasażerów z mniejszego statku //Nomadica//. Po godzinie 20:00 skierował się na ostatni przystanek w [|Europie] – [|irlandzkie] [|Queenstown]. Na pełne morze wypłynął rano, zabierając wcześniej dostawę poczty, oraz wysadzając pasażerów, którzy wykupili bilet jedynie na tę część rejsu. 11 kwietnia 1912 //Titanic// wypłynął w kierunku [|Nowego Jorku] - celu jego dziewiczego rejsu. O godzinie 13:30 wokół statku rozciągał się już jedynie niczym niezmącony widok oceanu. Czwarty dzień rejsu był dniem niepogodnym, aczkolwiek ocean był spokojny. Pasażerowie po popołudniowym lunchu korzystali z wszelkich udogodnień, oferowanych przez luksusową jednostkę White Star Line. Niewiele osób decydowało się na spacer po pokładzie, nieprzyjemna pogoda była również przyczyną odwołania zaplanowanych wcześniej prób opuszczenia łodzi ratunkowej (archaiczna formuła testów polegała wówczas na wejściu kilku oficerów do szalup, a następnie opuszczeniu ich z takim obciążeniem).

Zderzenie [[|edytuj]]
Schemat uszkodzeń, zadanych statkowi przez górę lodową

Wieczorem – 14 kwietnia 1912 – [|temperatura] wody spadła w okolice temperatury zamarzania ([|0 stopni Celsjusza]). Niebo było spokojne, ale księżyc był niewidoczny. Ostrzeżenia o krach i polach lodowych były odbierane przez operatorów radiotelegrafu przez kilka ostatnich dni. Jedyną reakcją ze strony mostka kapitańskiego było skierowanie statku nieco bardziej na południe. Należy jednak dodać, że przed katastrofą //Titanica// nie istniały żadne reguły, które nakazywałyby przekazywać odebrane wiadomości na mostek. Zależało to jedynie od dobrej woli radiooperatora. Łączność radiotelegraficzna była nowinką techniczną i przez większą część czasu radiooperatorzy zajęci byli wysyłaniem wiadomości i życzeń od pasażerów, a nie ostrzeżeniami o górach lodowych. Z sześciu odebranych depesz tylko jedna trafiła w ręce kapitana Smitha. Jedną miał Bruce Ismay, a reszta krążyła pomiędzy oficerami, a radiooperatorami. Tej niedzieli o 13:45 statek SS //America// przesłał //Titanicowi// depeszę, z której wynikało, że największy parowiec świata mknie prosto ku polu lodowemu. Z nieznanych przyczyn ta wiadomość nigdy nie trafiła na mostek. O godzinie 23:40 14 kwietnia 1912 marynarze z bocianiego gniazda – [|Frederick Fleet] i [|Reginald Lee] – zauważyli na wprost statku odcinający się na rozgwieżdżonym niebie czarny zarys - [|górę lodową]. Pierwszy z nich natychmiast zadzwonił trzy razy gongiem, a następnie zasygnalizował na mostek kapitański //Góra lodowa na wprost przed nami!// ([|ang.] Iceberg right ahead!) Etykieta panująca na statku spowodowała, że jedynym słowem, które usłyszał od oficera [|Moody'ego] było: //Dziękuję//. W tym momencie góra lodowa była lepiej widoczna z poziomu [|mostka kapitańskiego]. Pierwszy oficer, [|William Murdoch] – chcąc uniknąć zderzenia – wydał sternikowi Robertowi Hichensowi rozkaz //Prawo na burt//[|ang.] "Hard a starboard"!!) (co oznaczało, że statek ma skręcić w lewo, ponieważ w tamtych czasach wydawano komendy nie na [|ster] ale na [|rumpel]), a maszynowni //Cała wstecz// ([|ang.] "Full astern"). Od zauważenia góry lodowej do momentu kolizji minęło około 37 sekund [|[8]] . Trudno powiedzieć, czy Murdoch wiedział, że statek i tak uderzy o górę lodową. Ta, pomimo wysiłku załogi, otarła się o prawą burtę statku, powodując serię niewielkich rozszczelnień o łącznej powierzchni zaledwie 1,2 m² na długości ok. 90 metrów, wzdłuż kadłuba. Bezpośrednio w wyniku uszkodzeń zatopionych zostało sześć pierwszych przedziałów. //Titanic// wg obliczeń mógł utrzymać się na wodzie przy czterech zalanych przedziałach – zbyt duże zanurzenie/przechył spowodowało, że woda zaczynała się przelewać nad sięgającymi pokładu E (miejscami - pokładu D) grodziami wodoszczelnymi. Góra lodowa została stosunkowo późno dostrzeżona, ponieważ oprócz braku lornetki w bocianim gnieździe dołączyły się 3 inne czynniki — góra niedawno się przewróciła i była pokryta warstwą soli, która rozpraszała padające światło gwiazd ("góra lodowa niebieska", przy której brak jest silnego odblasku lodu); noc była bezwietrzna i nie utworzyła się przy górze spieniona fala przyboju; nie zostali wystawieni obserwatorzy na pokładzie (przy żegludze przez pola lodowe można wystawić takich obserwatorów z poleceniem obserwacji gwiazd tuż nad horyzontem na wprost dziobu statku — góra lodowa je przysłania). (

Początkowo nikt nie zdawał sobie sprawy z powagi sytuacji – uderzenie wyczuli jedynie pasażerowie trzeciej klasy z przedniej części statku. Dla reszty jedynym niepokojącym sygnałem mogły być zastopowane maszyny. Uważa się dziś, że o zderzeniu z górą wiedziało jedynie kilkanaście osób na pokładzie. Na oględziny statku niezwłocznie wybrał się kapitan Smith wraz z cieślą okrętowym i konstruktorem statku – [|Thomasem Andrewsem]. Kiedy kilka minut po północy wrócili na pokład, Andrews stwierdził jednoznacznie, że statek zatonie w ciągu około półtorej godziny. Trudno było pogodzić się z tak rychłą zagładą, jednak zagadkowym pozostaje fakt opieszałości we wszelkich decyzjach kapitana podejmowanych od tej pory. Nawoływanie o pomoc sygnałem [|CQD] / [|SOS] rozpoczęto po ponad trzydziestu minutach od uderzenia w górę lodową. Dopiero czterdzieści pięć minut od zderzenia rozkazano przygotować szalupy i umieszczać w nich kobiety i dzieci. 15 minut później została wystrzelona pierwsza biała [|[9]] rakieta (tej nocy wystrzelono ich łącznie osiem). Oficerowie tonącego statku widzieli na horyzoncie inny średniej wielkości statek, który nie reagował na sygnały świetlne dawane przez oficera Boxhalla być może dlatego, iż rakiety były białe - rakiety ostrzegawcze mają kolor czerwony - więc załoga statku mogła pomyśleć, iż jest to jedna z atrakcji pasażerów //Titanica//. Statek ten to Californian, a jego kapitanem był [|Stanley Lord]. Wieloletnie śledztwo po katastrofie ujawniło, że mógł on pospieszyć z pomocą tonącemu //Titanicowi//, ale dowodzony przezeń statek nie zrobił tego [|[10]]. Na jaw wyszła archaiczność przepisów [|Brytyjskiej Izby Handlu]. Przepis, według którego liczba miejsc, jakie statek powinien mieć w szalupach, liczona na podstawie [|wyporności], okazał się absurdalny. Dla //Titanica// wiążącym punktem przepisu była następująca zasada: statek pełnomorski o wyporności powyżej 10 000 BRT musi mieć minimum 16 szalup ratunkowych mogących pomieścić 550 osób i o powierzchni nie mniejszej niż 260 metrów kwadratowych oraz tratwy o pojemności 75% pojemności szalup. //Titanic// spełniał te wymagania z dużą nawiązką, jednak w owych czasach nikt nie zdawał sobie sprawy z rozbieżności pomiędzy przepisem skonstruowanym dla jednostek czterokrotnie mniejszych od //Titanica//, a rzeczywistością na gigantycznym liniowcu. Łodzi ratunkowych na statku było za mało. Szesnaście zawieszonych na żurawikach szalup wraz z szalupami składanymi i tratwami mogło pomieścić co najwyżej 1170 osób (w rzeczywistości szalupy opuszczały statek w połowie puste ze względu na nieznajomość ich ładowności przez oficerów). Pierwszą szalupą opuszczoną na wodę 45 minut po północy była ta z numerem 7. Na 65 miejsc, jakie mogła pomieścić, zajętych było jedynie 28. Początkowo pasażerowie nie byli skłonni do przesiadki z wyglądającego na niezagrożony, spokojnego i rozświetlonego statku do łodzi ratunkowej. Na rozkaz kapitana orkiestra zaczęła grać - miało to zapobiec [|panice]. O fakcie, że dla połowy ludzi brak miejsca w szalupach, wiedziało jedynie kilku ludzi na pokładzie. Objawy paniki można było zauważyć dopiero między godziną pierwszą, a drugą w nocy. Wtedy już gołym okiem było widoczne nienaturalne pochylenie statku – ktokolwiek poszedłby w okolice mostka kapitańskiego, zobaczyłby zanurzony całkowicie w wodzie dziób. Jednocześnie powoli wynurzyły się z wody trzy ogromne śruby. Towarzyszyły temu ogromne naprężenia w elementach konstrukcji [|kadłuba] – co chwilę słychać było odgłosy gwałtownie przemieszczających się mas [|stali]. Przez cały czas radiooperatorzy [|Jack Phillips] i [|Harold Bride] wysyłali w eter wezwanie o pomoc. Komunikat zawierał następującą treść: "//[|SOS]-MGY-, toniemy, potrzebujemy natychmiastowej pomocy//". Na wezwanie odpowiedziało kilka statków – [|Mount Temple], [|Frankfurt] i [|Olympic] - siostrzany statek //Titanica//. Wszystkie jednak były zbyt daleko (Olympic w chwili zatonięcia //Titanica// był od niego oddalony o 500 mil morskich). Wbrew rozpowszechnionemu poglądowi //Titanic// nie był pierwszym statkiem, na którym użyto sygnału SOS. Sygnał ten został zatwierdzony w 1908 roku, lecz był rzadko używany przez brytyjskich radiooperatorów. Radiooperatorzy na //Titanicu// – początkowo nadawali stary sygnał [|CQD], aż do momentu, gdy Bride, młodszy radiooperator, zasugerował Phillipsowi, półżartem, by nadał nowy sygnał: "Nadaj SOS; to ten nowy sygnał, a to może być twoja ostatnia okazja, by go wysłać". Od tego momentu Phillips nadawał na zmianę CQD i SOS. [|[11]][|[12]]. Statkiem, który był najbliżej i odpowiedział na wezwanie, była należąca do linii Cunard [|Carpathia], która do //Titanica// miała 58 mil morskich. Dystans ten mogła przebyć w ciągu czterech godzin, co i tak nie pozwalało zjawić się jej na czas. Około 2:10 woda sięgnęła przedniej części pokładu spacerowego. Mniej więcej w tym czasie kapitan Smith zwolnił ze służby dwóch radiooperatorów //Titanica//. Ostatnie dwie składane szalupy zostały zwodowane wprost do oceanu - jednej z nich nie udało się odwrócić i pływała do góry dnem, druga była wypełniona w połowie wodą. Przewrócił się do przodu pierwszy z kominów. Opadająca masa stali przygniotła dach kwater oficerskich i pływających w ich okolicy ludzi. Statek ciągle nabierał wody, osiągając przegłębienie na dziób przekraczające 30 stopni. Wszystkie nieprzymocowane elementy górnego pokładu zaczęły się zsuwać, spore nachylenie powodowało, że ludzie przewracali się i ześlizgiwali się po deskach pokładu do oceanu. O godzinie drugiej w nocy - dwie godziny i dwadzieścia minut po zderzeniu z górą lodową - przestał pracować generator prądu. Tonący statek spowiły ciemności. Krótko po tym zawalił się drugi komin. Jednocześnie narastały złowieszcze odgłosy dobiegające z wnętrza statku. Stercząca już niemal pionowo [|rufa] ważąca około 30.000 ton odłamała się od przedniej części i opadła na powierzchnię oceanu. Dziobowa część statku, która nabrała wody podczas tonięcia, natychmiast poszła na dno. Przed zatonięciem pociągnęła ze sobą rufę, ponownie wznosząc ją do pozycji pionowej. Rufa unosiła się na wodzie jeszcze przez kilka chwil. Zniknęła pod wodą o godzinie 2:25, 15 kwietnia 1912 r. [|Wrak] statku osiadł na dnie Atlantyku na głębokości ok. 4000 m. Rozbitków, którzy uratowali się w szalupach, wzięła na pokład [|Carpathia], która dopłynęła na miejsce katastrofy o godzinie 4:00 nad ranem.
 * ~ Klasa ||~ Płynących ||~ Ocalałych ||~ Ocalałych procentowo ||~ Zmarłych ||~ Zmarłych procentowo ||
 * 1. klasa || 329 || 199 || 60,5 || 130 || 39,5 ||
 * 2. klasa || 272 || 119 || 43,8 || 153 || 56,2 ||
 * 3. klasa || 710 || 174 || 24,5 || 536 || 75,5 ||
 * Załoga || 897 || 212 || 23,6 || 685 || 76,4 ||
 * **Całkowicie** || **2208** || **704** || **31,9** || **1504** || **68,1** ||

Liczba ofiar [[|edytuj]]
Dane o ofiarach są niejednoznaczne - w zależności od źródeł. Spośród 2208-2228 pasażerów //Titanica// zginęło 1503-1523 osób. Przeżyło katastrofę tylko 704-712. Przyczyn tak dużej liczby ofiar było wiele: od zbyt małej ilości [|łodzi ratunkowych], poprzez przestarzałe przepisy o wymogach oddzielenia pasażerów klasy trzeciej od reszty, skończywszy na nadmiernej prędkości statku w feralną noc. W okresie budowy statku panowały hurraoptymistyczne nastroje co do bezpieczeństwa na morzu. Ostatnim poważniejszym zdarzeniem było zderzenie innego statku White Star Line – Republica w 1906 roku. Ze względu na małe zniszczenia oraz szybką pomoc zdołano uratować wszystkich pasażerów. Zatonięcie //Titanica// nie było największą katastrofą morską. W 1945 radziecki okręt podwodny [|S-13] zatopił na wysokości Łeby niemiecki liniowiec [|MS Wilhelm Gustloff], w wyniku czego zginęło - według różnych źródeł - nawet 8 tysięcy rannych lub niezdolnych do walki niemieckich żołnierzy oraz cywilnych uciekinierów. David Savage, naukowiec z Queensland University of Technology, wykazał że prawdopodobieństwo wyjścia żywo z katastrofy zależało od płci, klasy w której się podróżowało, a także narodowości. Przykładowo bycie Brytyjczykiem zmniejszało szanse przeżycia mężczyzn o 7% względem średniej. Tymczasem bycie Amerykaninem – zwiększało te szanse w stosunku do średniej aż o 8,5% [|[13]].

Ostatni utwór na Titanicu [[|edytuj]]
Do dzisiaj nie wiadomo, jaki był ostatni utwór grany przez orkiestrę na //Titanicu//. Wszystkie hipotezy opierają się bowiem na zeznaniach rozbitków, którzy w czasie, kiedy orkiestra grała ten utwór, byli już poza statkiem, a ponadto prawie wszyscy nie mieli wiedzy muzycznej. Najprawdopodobniejsze utwory to:
 * protestancki hymn „Jesień" (ang. //Autumn//) – przez długie lata uważany na najprawdopodobniejszy, ponieważ według prasy miał go słyszeć posiadający doskonały słuch i wiedzę muzyczną ocałały radiotelegrafista Harold Bride, jednakże przeciw tej możliwości przemawia to, że telegrafista miał słyszeć utwór walcząc o życie w wodzie (niekoniecznie mógł zwracać uwagę na melodię), a ponadto melodia ta jest bardzo trudna w wykonaniu i nawet doświadczeni zawodowi muzycy (tacy jak członkowie orkiestry na //Titanicu//) unikali wykonywania tego utworu bez uprzednich prób i zapewniania sobie warunków pozwalających na skupienie się;
 * hymn „Aughton" lub [|walc] „Songe d'Automne” – były to utwory, które orkiestra grywała dość często wcześniej pasażerom [|rejsu]; ich zwolennicy twierdzą, że radiotelegrafista Bride słyszał któryś z nich, ale rozmawiający z nim później [|reporter] niemający wiedzy muzycznej „przekręcił” nazwę utworu, a kolejni dziennikarze powtarzali ten błąd.

Ciekawostki tytanic o mało co nie zderzył się z innym statkiem wypływając z portu.oba statki minęły się na tyle blisko że ludzie płynący na udu statkach mogli dotknąć się rękami. Reżyser filmu James Cameron musiał przeprosić rodzinę oficera [|Williama McMaster Murdocha], za sposób jaki przedstawił go w filmie. Shay Duffin, który grał właściciela pubu w Anglii jest krewnym jednego z irlandzkich robotników, którzy zbudowali Titanica. Paramount w głównej roli widział [|Matthew McConaughey'a], ale reżyser James Cameron nalegał na Leonardo DiCaprio. Jedną z pierwszych kandydatek do roli Rose była [|Claire Danes]. Końcowa scena filmu w 2003 roku został uznana przez "Diet Coke" za najlepsze filmowe zakończenie w historii kina. Scena w której Rose i Jack płyną przez ocean na dziobie statku zajęła drugie miejsce w rankingu przeprowadzonym w 2005 roku wśród klientów wypożyczalni Blockbusters na najbardziej romantyczna scenę filmową. W scenie, w której Jack i Rose spacerują po pokładzie, Rose nazywa siebie "biedną małą bogatą dziewczynką" ("poor little rich girl"). Gloria Stuart, która gra Rose jako staruszkę, była nią w rzeczywistości w filmie "[|Poor Little Rich Girl]" z 1936 roku. Gloria Stuart, ucharakteryzowana na stuletnią staruszkę, miała wówczas 86 lat. Była najstarszą osobą nominowaną kiedykolwiek do Oscara [|[3]].