home

Będzie to strona poświęcona w całości Titanicowi. //Po 96 latach dzielących nas od tej tragedii, znów jak bumerang powraca pytanie: czy rzeczywiście Titanic musiał zatonąć?

Statek był luksusowy, supernowoczesny i według opinii jego konstruktorów - niezatapialny. A przecież ten cud techniki poszedł na dno już podczas dziewiczego rejsu 14 kwietnia 1912 r. Statek zderzył się z górą lodową i zatonął, pociągając za sobą w morską otchłań 1500 kobiet, dzieci i mężczyzn. Tragedia Titanica jak do tej pory jest (i, miejmy nadzieję, pozostanie) największą morską katastrofą w czasach pokoju. Po wypadku, kiedy dosłownie cały świat powoli otrząsał się z szoku i zgrozy, wyszło na jaw wiele tajemniczych, nie do końca wyjaśnionych okoliczności. Kilkadziesiąt osób niespodziewanie zrezygnowało z podróży, zwracając bilety na kilka dni przed feralnym rejsem. Ludzie ci twierdzili potem, że jedynym powodem ich rezygnacji były "złe przeczucia". Zmarła 3 lata temu Betty Copfield opowiadała, że miała proroczy sen, w którym widziała tonący statek i panikę uwięzionych na nim ludzi. Tak się przeraziła, że odwołała swoją rezerwację i ubłagała swą przyjaciółkę Adelę, by uczyniła to samo. Po katastrofie Adela przeżyła szok nerwowy i musiała spędzić kilka dni w szpitalu. 9 kwietnia 1912 r. do londyńskiej siedziby Lloyda zgłosiła się Mary Bredford. Powiedziała, że jest jasnowidzącą i błagała, żeby odwołano rejs lub przynajmniej zmieniono jego trasę. Zastępca dyrektora i urzędnicy potraktowali ją jak nieszkodliwą wariatkę i zaraz po jej wyjściu zapomnieli o całym zdarzeniu. Kiedy sobie przypomnieli, było już za późno...//

**Proroczy sen pisarza** //Jednak najbardziej tajemnicza historia dotyczy Morgana Robertsona, niezbyt poczytnego pisarza, który nigdy nie interesował się ani jasnowidztwem, ani parapsychologią. A mimo to w 1898 r. (a więc 14 lat przed tragedią) napisał opowiadanie "Futility" (Daremność). Opisał w nim dziewiczy rejs wielkiego liniowca o nazwie Tytan(!), który pomimo opinii, iż jest niezatapialny, zderzył się z górą lodową i poszedł na dno wraz z tysiącem ludzi. Ale nie tylko nazwa statku i okoliczności katastrofy były do siebie uderzająco podobne. Robertson dokładnie podał wymiary swojego statku, liczbę kominów i turbin - okazały się identyczne jak na Titanicu. Co więcej - w jego powieści identyczne było również miejsce katastrofy na Atlantyku. To już naprawdę zbyt wiele zbieżności, by można było mówić o przypadku! Książka Robertsona nie odniosła sukcesu wydawniczego, a o jej autorze przypomniano sobie dopiero po katastrofie Titanica. Zasypywany pytaniami dziennikarzy Robertson opowiedział, że pomysł na opowiadanie przyszedł mu do głowy podczas choroby. "Miałem grypę i bardzo wysoką temperaturę - powiedział. - Nie wiem, czy to był sen, czy gorączkowe majaki, ale dokładnie zobaczyłem ten statek i wszystko, co się z nim stało. Uznałem, że to dobry pomysł na książkę. Nigdy wcześniej nie miałem proroczych snów czy przeczuć - w ogóle nie wierzyłem w podobne historie, ale teraz sam nie wiem, co o tym myśleć..." Co ciekawe, książka Robertsona pozwoliła ocalić kilkadziesiąt istnień ludzkich - jednak wiele lat po zatonięciu Titanica. W kwietniu 1935 r. frachtowiec Titanian(!) przemierzał ten sam obszar Atlantyku, płynąc z angielskiego portu Tyneside do Kanady. Młody marynarz, William Reeves pełnił właśnie nocną wachtę. Kilka dni wcześniej przeczytał książkę Robertsona i nie mógł przestać o niej myśleć. Stojąc samotnie na posterunku, uświadomił sobie nagle podobieństwo między rzeczywistością a fikcją literacką. Był kwiecień (miesiąc katastrofy), a jego statek znajdował się w tym samym rejonie Atlantyku. Nagle zrobiło mu się nieswojo. A kiedy skojarzył sobie, że urodził się 14 kwietnia 1912 r. (w dniu zatonięcia Titanica), ogarnęło go przerażenie. Nie wie, dlaczego włączył wszystkie dzwonki alarmowe, stawiając na równe nogi załogę. Kazał dać "całą wstecz", a kiedy statek się zatrzymał, z ciemności przed dziobem wyłoniła się ogromna góra lodowa... Jeszcze jedno niesamowite wydarzenie wiąże się z historią Titanica. W 1886 r., a więc 26 lat przed katastrofą, angielski dziennikarz E.W. Stead napisał opowiadanie o liniowcu, który podczas pierwszego rejsu zatonął po zderzeniu z górą lodową. Kapitan literackiego statku nazywał się E.J. Smith, dokładnie tak samo, jak kapitan Titanica. Stead interesował się zjawiskami paranormalnymi. Należał do organizacji zajmującymi się jasnowidztwem i okultyzmem. Głęboko wierzył, że można przewidzieć i zmienić własną przyszłość. A jednak kupił bilet na Titanica i razem z nim znalazł śmierć na dnie oceanu.// Dane techniczne statku:


 * zbudowany** stocznia Harland & Wolff, LTD., Belfast, Irlandia


 * własność** White Star Line


 * rozpoczęcie budowy** 31 marca 1909


 * wodowanie** 31 maja 1911


 * dziewiczy rejs** 10 kwietnia 1912


 * pojemność** 46,329 brutto ton


 * moc** 46 tys. KM

po 7,2 m napędzane maszyną parową oraz środkowa 4-skrzydłowa o średnicy 5 m)
 * turbiny mech.** 3 śruby (2 zewnętrzne 3-skrzydłowe o średnicy


 * maksymalna prędkość** 21 węzłów


 * długość** 269,1 m


 * szerokość** 28,2 m


 * ilość wodoszczelnych grodzi** 15 (pływalność zachowana przy zalanych max. 4 przedziałach)


 * wysokość** (od stępki do komu) 53,34 m


 * ilość kominów** 4 (ostatni z nich był sztuczny)


 * ilość pokładów** 8


 * ciężar steru** 101,25 ton


 * ilość nitów** 3 miliony


 * ilość okien** 2000


 * kotły węglowe** 29


 * max. pasażerów** 2 440 (dziewiczy rejs zabrano 2 228)


 * max. załogi** 860


 * ilość szalup ratunkowych** 20


 * pojemność łodzi** 65-70 osób


 * gwizdki okrętowe** 2 złożone z 3 pojedynczych piszczałek (sterowane elektrycznie)


 * koszt budowy statku** 15 milionów funtów